Nie jesteśmy czymś określonym raz na zawsze. Raczej bywamy. Spokojni i wzburzeni. Skupieni i rozproszeni. Przejrzyści i mętni. „Stany Skupienia” to wystawa o płynności ludzkiego doświadczenia, opowiedziana poprzez obrazy inspirowane wodą i morzem.

Morze nie jest tu krajobrazem, lecz żywą istotą. Za jej pomocą Bożena Blachowska opowiada o tym, co trudno uchwycić i nazwać: o stanach wewnętrznych, które pojawiają się i znikają, pozostawiając po sobie ślady niczym fale na piasku. Obrazy ukazują wodę w różnych odsłonach, od wzburzonych fal po niemal nieruchome tafle, jednak nie są wyłącznie pejzażami. To portrety zmienności.

Współczesne koncepcje, takie jak Blue Mind, wskazują na szczególną relację pomiędzy człowiekiem a wodą. Kontakt z morzem wpływa na nasze emocje, sposób myślenia i postrzeganie czasu. Wystawa rozwija tę intuicję, stawiając pytanie o granicę między człowiekiem a żywiołem. Czy odczytujemy własne emocje w falach, czy może fale współtworzą nasze emocje? Czy patrzymy na morze, czy też morze patrzy na nas?

Istotnym wątkiem projektu jest również zmienność rozumiana jako proces życia. W świecie, który często oczekuje od nas określonych ról, definicji i tożsamości, wystawa proponuje inną perspektywę: człowiek nie jest skończoną formą, lecz nieustannym stawaniem się. Zmiana nie jest wyjątkiem. Jest naszym naturalnym stanem.

Integralną częścią wystawy jest działanie partycypacyjne. W centrum ekspozycji znajduje się puste płótno udostępnione odwiedzającym, ze szczególnym zaproszeniem skierowanym do seniorów. Każdy może pozostawić na nim własny ślad: gest, kolor, linię lub znak odpowiadający jego aktualnemu „stanowi skupienia”. Tak jak morze składa się z niezliczonych kropli wody, powstające dzieło nie ma jednego autora. Jest wspólnym zapisem obecności, emocji i doświadczeń wielu osób.

Warstwa wizualna projektu podkreśla relację między jednostką a całością, fragmentem a wspólnym obrazem. Dlatego naturalnym motywem plakatu jest kompozycja zbudowana z wielu pojedynczych prac tworzących większą strukturę.

„Stany Skupienia” są zaproszeniem do spojrzenia na człowieka nie jako na stałą formę, lecz jako na proces. Tak jak woda nieustannie zmienia swój kształt, pozostając sobą, tak i my pozostajemy w ciągłym ruchu pomiędzy tym, kim byliśmy, kim jesteśmy i kim dopiero się stajemy." B.Blachowska

"Prezentuję fotografie, wykonane techniką analogową, w okresie przedakademickim. Są na nich ujęci moi przyjaciele, oraz widoki miasta i wsi. Zdjęcia wykonałam w mieszkaniu przyjaciółki w roku 2001, w szkolnym studio fotograficznym w latach 2003/4, podczas Europejskiego Spotkania Młodych w Lizbonie w 2005, organizowanego przez Chrześcijańską Wspólnotę z Taize oraz podczas egzaminów do Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, Wrocławiu i UMK w Toruniu w 2004 i 2005, podczas szkolnego pleneru w Licheniu w 2004 oraz podczas spacerów w Gdańsku, Sopocie i Gdyni, również w tym czasie.

Tytuł wystawy jest przetworzeniem tytułu filmu w reżyserii Wima Wendersa, Lisbon story., filmu który mógł mnie wtedy inspirować atmosferą, afirmującą portowe miasto Lizbonę i jego kulturę.

Te fotografie stały się dla mnie szkicami do powstania malarstwa, wklęsłodruku, rysunku w trakcie dalszej nauki akademickiej i wciąż mnie inspirują, ale nie mają wartości wyłącznie służebnej, są dla mnie ważnym świadectwem pierwszych lat bardziej świadomego rozwoju artystycznego. Te juwenilia są zapisem chwil doświadczonych według zasady decydującego momentu Henri Cartier-Bressona. Są to, jak już wspominałam portrety znanych mi osób, flâneurskie zapisy rytmu miejskiego życia, ulicznych zdarzeń w miastach oraz abstrakcyjne kompozycje, będące melanżem światłocienia i materii…" Barbara Maria Woźniak

30 lat, tyle minęło od mojego dyplomu na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, który zainspirowany był ideami Renesansu i literaturą - "Malarstwo otwartego okna".

Przez lata pracy twórczej "malarskie okna" otwierały się na bardzo różne widoki w nieustannym poszukiwaniu mojej malarskiej tożsamości i wyrażaniu treści ważnych dla mnie poprzez kolory i formy.

Pragnę za pośrednictwem aktów twórczych wysyłać wiadomość tak, by sztuka przekazywała i w pewien sposób komentowała świat z całym jego skomplikowaniem w wielu wymiarach

Stąd nieprzypadkowy tytuł wystawy - iMAL.  Joanna Ziółkowska